Bazen geri gelmez

Bazı insanları unutmak için bazen zamana bırakırız. Konuşmadan, aramadan, sormadan… İçimizde bir yere kaldırırız onları.

Sonra bir takım dizeler bazen karalayıp bir köşeye attığımız, çoğu zaman da yerini unuttuğumuz bir deftere yazılır.

“Belki zaman geçtikçe özlem azalır, anılar silinir, kalbim alışır sandım. Çünkü insan, zamanın her şeyi iyileştirdiğine inanmak istiyor. Yaraları kapattığına, eksikleri tamamladığına, gidenleri unutturduğuna…Ama zaman seni bana geri getirmedi. Günler geçti. Mevsimler değişti. Başka yollar yürüdüm, başka şarkılar dinledim. Bazen iyi oldu dedim, bazen ise çok kötü gibi geldi. Ama öyle ya da böyle hayat, sensiz de devam etti. İçinde bazı mutlu günler gerçekten seni unuttuğumu sandım. Sonra bir akşam, hiç beklemediğim bir anda bir şarkı çaldı.

Ve anladım…
Sadece yokluğuna alışmıştım. Her şeye bir vakit sonra alıştığım gibi…

Seni beklemeyi bıraktım. Lakin senden vazgeçtiğimi söyleyemem. Çünkü vazgeçmek başka, kabullenmek başka. Kabullenmek zor olsa da bazı vedaların devamı yoktur. Ve belki de en acısı budur. Bir insanı kaybetmek değil, Onunla yaşayabileceğin bütün ihtimalleri de kaybetmek. Yeniden hayal kurmanın tüm yorgunluklarını hala sırtımda hissediyorum.

Sana söyleyemediğim sözleri, birlikte gidemediğimiz yolları, yaşayamadığımız günleri düşünüyorum bazen. Her yaşananın bir sonu vardır. Ama yaşanmamış olanların bir sonu yoktur. Onlar zihnimizde hep mümkün kalır. Sonsuz ömürlü ve kokusu hiç tükenmeyen leylaklar gibi düşün… çok seversin.

Ama hayat “belki”lerle geri dönmüyor. Bu yüzden seni zamana bıraktım. Her şey gibi seni de zamana bıraktım. Fakat zaman, geri gelmemesi gereken her şeye yaptığı gibi yaptı, seni de geri getirmedi. Şimdi senden geriye belki de başlamamış kocaman büyük bir hikâyeden çok küçük bir sessizliğin izi kaldı. Bazen hatırladığım, bazen özlediğim, ama artık peşinden gitmediğim bir iz.

Burada öğrenilmesi gereken şey şuydu; her sevdiğinin yanında kalamayacağını…her beklenilenin geri dönmeyeceğini…

Sen gittin. Ben kaldım. Zaman geçti. Ve biz, birbirimizin geçmişinde kaldık. Yine de sana kızmıyorum. Hayat bir şeyler öğretmiştir elbet bana da bu hikayede, diyorum.

Ben de senden geriye kalanla yaşamayı öğrendim. Ya da sadece kendimle yaşamayı.. ama bugün sana tek bir cümle söyleyecek olsam, sanırım şöyle derdim: “Seni zamana bıraktım… sanki sen hiçbir şeymişsin gibi seni geri getirmedi.”

Ve galiba artık biliyorum, bazı insanlar geri dönmez. İsteseler de dönemez. Bazı hikâyeler tamamlanmaz. Bazı sevgiler bitmez. Yarım kalır ama hiç ölmez.”

Dipnot: Kara defterimi bulamıyorum. Kim aldıysa versin. Kim gördüyse söylesin.