Dönüş Belli mi?

Kendime yazdığım bu yazı sevdiceğin gittiği yerden dönüşünü bekleyen tüm okurlar adına yazılmış olsun. Ben okuduğumda seni bulayım; sen de bu satırlarda beni bul… Öyle değil mi? İnsan bazen bir gidişin ardından takılıp kalıyor. Kapı kapanıyor, ayak sesleri uzaklaşıyor; ama içindeki o amansız bekleyiş yerinden kıpırdamıyor. Günler geçiyor, takvim yaprakları düşüyor, mevsim değişiyor…belki de değişmiyor yaprağını dökmüş ve kışa hazırlanan ağaçların bulunduğu bir an gibi yine de insanın içindeki o soru aynı yerde duruyor, dönüş belli mi?

Beklemek öyle büyük cümlelerle anlatılacak bir şey değil aslında. Küçük anlara saklanıyor. Çay demlerken iki bardak koymaya niyetlenip vazgeçmekte. Kalabalığın içinde birine benzettikçe dönüp tekrar bakmakta. İnsan en çok da ihtimallerle yaşıyor; kesinlikle değil, güçlü bir umutla değil, sadece ihtimalle. Olması ümit edilen bir ihtimalle…

Gidenin aklında ne var bilinmez, belki gerçekten o da dönmek istiyor ama şartlar ağır. Belki de çoktan başka bir yola sapmış, senin adını içinden sessizce silmiş. Bilirsin dostum, en zor olan da bu bilinmezlik sarmalıdır. Kuşatmış bir belirsizlik… O insanın içinde yavaş yavaş demlenir.

Herkesin kendine söylemeyi başaramadığı ve güçlü görünmeye çalıştığı bu hayatta sen de rollere giriyorsun. Hayat devam ediyor diyorsun. Ediyor da zaten. Sabah işe gidiliyor, akşam eve dönülüyor, sofralar kuruluyor, arkadaşlarla gülünüyor, dışarı çıkılıyor geziliyor… Ama insanın içindeki eksik yer, kalabalıkta bile sesin en gürültülü anlarında dahi sessiz kalmayı başarıyor.

İçimizde sürekli açık kalan bir pencere var dostum. Bir rüzgâr giriyor ama kapatmaya elimiz varmıyor. Özlemek de kalpte derinlerde bir yerde duruyor. Özlediğin şey bir geçmiş değil sadece, belki bir ihtimal. Birlikte henüz edilmemiş sohbetler, yarım kalmış bakışlar. Bu öyle kötü bir şeydir ki ne adı olur ne de bir tarihi. Sadece hissi vardır içinde bir yerde. Dönüş belli mi bilmiyorsun. Ama bildiğin şu; kalbin hâlâ onun adını duyduğunda hafifçe kıpırdıyorsa, hikâye tamamen susmuş sayılmaz. Sadece sessizce bekliyordur.

Dönüş belli mi bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey vardır ki kıymetli olan şudur; insan en çok beklerken kendini buluyor. Kalbin içindeki boşluğu gereksiz olanla doldurmamayı öğrendiğinde, yeniden başladığında sen aynı yerden devam etmiyorsun. Çünkü sen, o bekleyişin içinden geçerek başka birine dönüşmüş oluyorsun. Dönüşü belli mi bilmiyorsun.