Artık içimde büyük hasret olmaya başlamıştı. Sözcüklerim boğazıma düğümlendiği sırada gözlerim konuşuyordu oysa. Ah be sevgili nerde olsa bulurdum ben seni ta ki içimde bir nebze umut ışığı olsa.
Ne de güzel dizelere dökmüş şair, belki kalbindeki hasretli acıyı biraz dindirebilsin diye şu kısacık cümlelerle, belki de ondan geriye bir şeyler kalsın diye.
“Baktım sana ay çıktı.
Güzellere tay çıktı.
Hoşluğu paylayanda,
Hasret bana pay çıktı.”
Anonim için bir yanıt yazın Yanıtı iptal et