Dünde kalan her şey güzel midir? İçtiğimiz bir kahvenin o nefis kokusu gibi, dudağımızın kenarında kalan bir pastanın kreması gibi… Lakin öyle değil ve muhakkak unutmak istediğimiz şeyleri de barındırır içinde. Kırgınlıklarımızı, pişmanlıklarımızı, söyleyemediğimiz sözleri, dönüp baktığımızda hâlâ içimizi acıtan bazı günleri… Belki de geçmiş dediğimiz şey, yalnızca güzel hatıraların saklandığı bir yer değildir. İnsan biraz da yaşamak istemediği günleri taşıyarak gelir bugüne.
Ama ya hatırlamak istediğimiz güzel anılar da unutulmaya mahkûm olursa? Bir zamanlar hayatımızın en güzel günlerinden biri olan bir akşam, yıllar sonra yalnızca birkaç görüntüden ibaret kalabilir mi? O gün yanımızda olan insanların seslerini, gülüşlerini, bize nasıl baktıklarını unutabilir miyiz? Bir zamanlar ezbere bildiğimiz bir yüz, zamanın içinde yavaş yavaş silikleşebilir mi? Belki de dünde kalan geçmişin en büyük hüznü burada saklıdır. Yaşadıklarımızın bir gün biteceğini bilmekte değil, bir gün onları hatırlamakta zorlanacağımızı bilmek. Neydi?…Anımsayamıyorum…Şey… evet öyleydi ama zihnim yoruluyor hatırlamaya çalışırken…
Çocukluğumuzun geçtiği sokakları düşünün. Bir zamanlar bize kocaman gelen evleri, akşamüstleri eve çağıran sesleri, yaz akşamlarının bitmesini istemediğimiz o uzun saatleri… O günlerde zaman hiç geçmeyecekmiş gibi gelmez miydi? Oysa şimdi dönüp baktığımızda, koskoca yılların birkaç anıya ve birkaç saniye, belki birkaç dadikaya sığıyor. Bu çok hüzün verici.
Bazen eski bir fotoğraf çıkar karşımıza. Fotoğraftaki insanlar hâlâ gülüyordur. Her şey olduğu gibidir. Kimse gitmemiş, hiçbir şey bitmemiş, hayat henüz kimseye veda etmemiş gibidir. Fakat fotoğrafa biraz daha uzun baktığımızda anlarız ki aslında fotoğrafta duran yalnızca insanlar değildir. Orada artık geri dönemeyeceğimiz bir zaman da vardır. Geri dönsek bile artık orada bulamayacağımız insanlar vardır. Fotoğrafta olmalarına rağmen artık orada yoklardır. Belki bu yüzden bazı fotoğraflara bakmak istemezsiniz. Çünkü insan bazen bir fotoğrafa değil, artık sahip olamayacağı bir dünde kalan hatıraya bakmaktan korkar.
Bazen de bir şarkının içinde buluruz bazen geçmişi. Hiç beklemediğimiz bir anda, yıllardır dinlemediğimiz bir şarkı çalar ve birdenbire başka bir zamana gideriz. Bir araba yolculuğuna, bir yaz akşamına ve hatta o akşamda bir semaver çayının eşliğinde gökyüzüne baktığımız ana, bize hoş gelen bir dost sohbetine… ya da belki de artık hayatımızda olmayan birinin yanına…
Dinlediğimiz şarkı elbet biter. Şarkı bittiğinde neden hâlâ oradayız? Çok istediğimiz bir şey olmamıştır. Hüzünlü duygusu kalbimizde kalmıştır. Yıllar geçer ama o duygunun bir parçası da kalbimizde yaşamaya devam eder. Sadece bir şarkı da değil, bir koku, bir mahalle, bir eşya ya da başkasından duyduğumuz bir cümle onu içimizde hep yaşatmaya yeter. Bizim ölümlü yaşamımızda ölümsüz bir şeye dönüşmüştür..
Geçmişte kalan insanları da düşünürüz bazen. Bir zamanlar hayatımızın merkezinde olan, günlerimizi birlikte geçirdiğimiz insanların bugün nerede olduğunu merak ederiz. Hayatlarının nasıl devam ettiğini, bizi hatırlayıp hatırlamadıklarını düşünürüz. Acaba onlar da bazen bizi hatırlıyor mudur? Gözleri buğulanıyor mudur? Ya da hayatlarında olsak, nasıl bir yöne evrilirdi hayatları diye düşünüyorlar mıdır? Belki üstümüzü kaplayan aynı gökyüzüne bakıp aynı günleri düşünüyorlardır. Belki de çoktan unutmuşlardır. Bunu hiçbir zaman tam olarak bilemeyeceğiz.
Son kez gördüğümüz bir insanı, son kez sarıldığımızı bilmeden uğurlarız. Son kez oturduğumuz bir masadan, oraya bir daha dönmeyeceğimizi bilmeden kalkarız. Son kez güldüğümüzü bilmeden güleriz.. En değerli anlarımızın değerini, çoğu zaman onlar geçtikten sonra anlamamız.
Bazen sadece geçmişi özlemek değildir. Bazen geçmişteki kendimizi özlemektir. Daha az yorulmuş, daha çok inanan ve hâlâ güvenen, bazı hayallerin gerçekleşeceğine bütün kalbiyle inanan hâlimizi… Şimdi o günlere dönsek, yine aynı insan olabilir miydik? Belki olabilirdik, belki olamazdık. Değiştiremeyeceğimiz şeylere tekrardan inanmak isterdik. Belki de geçmişi değiştiremiyor oluşumuzun bir anlamı vardır.
Belki bazı şeylerin yaşanması gerekiyordur. Bazı insanların hayatımıza girip çıkması, bazı yolların yarısında yol çalışması dolayısı ile kapanmış olması, gerçekleşmemesi gereken hayallerin gerçekleşmemesi gerekiyordur. Bunu bugün anlayamasak da yıllar sonra geriye baktığımızda başka türlü görebilir miyiz Kim bilir?
Her insanın hayatı, cevaplarını hiçbir zaman bulamayacağı bazı sorularla doludur. Dün geride kalmıştır. Geri dönmek mümkün değildir. Ne aynı insanları bulabiliriz orada ne de aynı hâlimizi… Ama yine de bazen dönüp bakarız. Bir fotoğrafa, eski bir şarkıya, bir sokağa, bir isme…
Keşke bazı günlerin son gün olduğunu bilseydik. Keşke bazı insanlara son kez baktığımızı anlayabilseydik. Keşke güzel olan şeylerin güzel olduğunu, henüz elimizdeyken fark edebilseydik. Hayat, şimdi bize ait olanın sonsuza kadar bizim olmayacağını söylemeden, her şeyi bize aitmiş gibi yaşatmaz mı?
Sonra bir gün dönüp düne bakarız. Bazı günler gerçekten geri gelmeyecektir. Bazı insanlar gerçekten bir daha dönmeyecektir. Bazı anılar ise zamanla biraz daha hatırlanmaz olacaktır.vBelki de elimizde kalan tek şey, onları unutmaya başlamadan önce son birkaç kez daha hatırlamaktır.
Peki ya hatırlamak bile bir gün yetmezse? O zaman yaşadığımız bütün o güzel günler nereye gidecek? Belki hiçbir yere… Unuttuğumuzu sandığımız ve dilimizin anlatmak için bir araya getiremeyeceği kelimeler topluluğu kalbimizin derinliklerinde yaşamaya devam edecek.
Ve biz, düne dönüp baktığımızda farkında olmadan, dünün unutulmuş bütün kırıklarıyla, bütün güzellikleriyle bugün olmaya devam edeceğiz.
30.08.2026 – Kayseri
Görüşlerinizi Paylaşarak Katkıda Bulunun: