Mahsuni Şerif’in ”Kirvem” Türküsü Hikayesi

Kaybedilen bir dosta yazılmış en içten ağıt niteliğinde bu nadide eseri ne zaman dinlesem ben de Mahsuni Şerif misali hüzünlenirim. Bazı türküler vardır; söylenmez, taşınır. Âşık Mahzuni Şerif’in kirvesi için yaktığı bu türkü de onlardan. Bir erkek ağıtıdır bu. Sertliğin arkasına saklanmayan, acıyı süslemeyen, yüksek sesle konuşmayan bir yas… Evet bu türkünün sözlerine hayat veren duygu bir hayatın son bulu işe ortaya çıktı. Mahsuni Şerif’in kirvesi gurbetçi Hüseyin’in Erzincan’a giderken geçirdiği trafik kazası sonucu genç yaşta hayata veda etmesi üzerine yazmış olduğu kaleme aldığı ağıttır.

Mahzuni için dağlar, yazlar, yaylalar kirvesiyle anlam kazanır. O gidince yalnız bir insan eksilmez; mevsim eksilir, ses eksilir, sohbet eksilir. Dağlar aynı dağlardır belki ama artık içine basılacak yerleri soğuktur. Bir yaz gelir. Her şey yerli yerindedir ama bir şey yoktur. Yokluğu olan bir yaz…

Mahzuni’nin sitemi sert değildir. Bir selam kadar küçük bir şeyin yokluğu üzerinden konuşu; zira insan en çok oradan vurulur. Bir selam gelmeyince, gidiş kesinleşir. Aslında sorulan soru değildir bu; cevabı bilinen bir yanıştır. Bilerek sorulur. Acı, dile bir bahane bulur kendine. Mahzuni’nin dediği gibi ”zaman geçer…” denir hep, geçer de elbet.

Erzincan’a gitsem, orada olur mu? diye düşünmek. ”Varsam gitsem Erzincan’a, Hüseyin’im gelmiş mi ola?”. Her yaz olduğu gibi yine gelmiştir belki diye kabullenememek. “Belki”ye sığınmak, insanın kendini avutma çabası ve acı gerçeği kabullenememesidir. Çünkü bazen bir dost ölür ama ardında kalan, onun yokluğuyla yaşamayı öğrenemez.

Bence ve bende bu türküyü özel kılan o şey sadece bir kaybın ardından yakılmış olması değildir. Gerçek dostluğun ne olduğunu hatırlatması bizlere. Gürültüsüz, gösterişsiz, karşılıksız ve pazarlıksız bir bağlılığın…Dağlar sessizdir artık. Gönlünüze ses veren biri eksiktir. Ve insan, bunu en çok yaz geldiğinde anlar. Böyle gerçek dostları olmalı insanın.

“Bir kış sabretmişsin de tam, çiçek açacakken dolu vurmuş gibi oluyor bazen hayat.” (Şeker Portakalı)