Bazen bir insan gelir ve hayatımızın tam ortasına dokunur. Ne bir fırtına kadar gürültülü, ne de bir mevsim kadar uzun… Ama bıraktığı iz, bir ömür silinmez. Kalbimizin en korunaklı yerini bulur. Yani ipeğe sarılmış huzurumuzu, kelebek kadar narin umutlarımızı, yaslanmaya hazır omuzlarımızı sorgulatır. Aşk, kimi zaman bir kadehten içmeden sarhoş eden bir bakıştır; kimi zaman da saray sandığımız dünyamızın çatısını söküp alan bir yağmur.
Bu şiir, tam da böyle bir sarsılışın içinden doğmuşa benziyor. “Sen” diye başlayan ama aslında kalbin kendiyle konuşması olan bir iç hesaplaşma ile yazılmış mısralar. Yorgunluğun, kırgınlığın, hayretin ve hâlâ dinmeyen bir sevdanın hüzünlü sesi ve her dizede bir soru var; cevabı belki hiç gelmeyecek; ama sorulmadan da edilmeyecek sorular…
Romantik ve melankolik şiirleriyle tanınan Afshin Yadollahi’nin, İran / Fars edebiyatının derin felsefesini ve içtenliğini iliklerinize kadar hissettiren dizeleriyle; virane bir kalbin içinden yükselen o yakıcı sorularla sizi baş başa bırakıyorum.
Che Kardi – Ne Yaptın?
“Sen” virane kalbime ne yaptın?
Bak, divane aşkıma ne yaptın?
İpeğin içinde rahatlığa alışmıştım.
Sen “kelebek” kanadıma ne yaptın?
Gözünün kadehinden içmeden sarhoş oldum.
Baygınım, meyhanemi ne yaptın?
Meğer yaslanmaya layık değilmişim.
Sen omuzumdaki hasreti ne yaptın?
Beni yordun ve sen yorgun gittin.
Sefere çıkan, sen evime ne yaptın?
Dünyam, senin ağlama yağmuruna bulandı.
Sarayımın çatısına ne yaptın?
Tekrarlanan “Ne yaptın?” sorusu, cevabı aranan bir serzeniş değil; hayretin, kırılmanın ve dönüşümün itirafıdır. Aşk burada sadece romantik bir duygu değil, insanın iç düzenini altüst eden bir kuvvettir. “Ne yaptın?” sorusu, sevgiliye haykırılan bir sitemden çok içten duyulan bir şaşkınlıktır. Sevmenin insanı nasıl başka birine dönüştürdüğünü fark etmenin ağır ve sessiz hayreti… Sadece onu yaşayan bilir.
Görüşlerinizi Paylaşarak Katkıda Bulunun: